< Terug naar de voorpagina <

Crisis

-Dit bericht is alleen zichtbaar voor Viëtoren-
Crisis

29 september 2019 bij de aankoop van een pot pindakaas van 1 kg - sic! Leo - in de Plus Starren een stijve onderrug
gekregen. Dat heb ik verwaarloosd. Waarna ik in de nacht daarna vreselijke pijn kreeg.

Ik had dat slechts 1 x eerder gehad in oktober 2017. Werd toe behandeld met Diclofenac en is over gegaan. Zou om
een bulging disc gaan.

Inmiddels is het zondag 20 oktober. Vraag mijn broer Marnix maar hoe het verder is gegaan sinds de aankoop van
de reuzenpot pindakaas van Calvé. Niet zo best, zal hij zeggen.

Fijn weekend nog aan alle Viëtoren,

De zuidelijkste Viëtor in Europa op Silvan na

Leo Gijsbert Viëtor (20-10-2019)
leo.jpg
Vrijdag 4 oktober is er huisbezoek geweest van een huisarts van de huisartsenpost, waar Marnix Viëtor bij aanwezig was.
Aanbod van de huisarts was toen om mij kortdurend op te laten nemen in de psychiatrische inrichting Mondriaan Maastricht. Vanwege slapeloosheid en gevoelens van wanhoop, het niet alleen kunnen uitzitten van de spit. En Marnix, die bij mij was, kon niet eeuwig hier blijven.
Besloten om dat toen niet te doen, omdat verandering van slaapplek voor mij nou niet was, waar ik op zat te wachten. Beter dan thuis is het nergens.
Maandat 7 oktober zijn Marnix Viëtor en ik naar het spreekuur van mijn reguliere huisarts Azedinne Moujahid - inderdaad een Nederlander met Marokkaanse roots - getogen. Marnix heeft toen de urgentie nog eens benadrukt, ook omdat hijzelf
terug naar Leiden moest na drie dagen in Limburg. Azedinne heeft me toen verwezen naar de SPOEDZORG van de plaatselijke psychiatrische inrichting Mondriaan Maastricht. Wel tweedelijns psychiatrie, maar ambulant, geen opname, en toch intensief. Intensive Home Treatment heet dat. Een Engelse methode om psychiatrische patiënten in crisis thuis uit hun crisis te halen. De afspraak op dinsdag 8 oktober voor een urgent psychiatric assessment van ondergetekende leidde tot stress tussen Marnix en mij. Hele nacht opgebleven en Marnix verzocht mijn huis te verlaten om 03:00 uur 's nachts. Ik wilde niet dat Marnix meeging naar de afspraak met de psychiater op dinsdag 8/10. Dinsdag 8/10 was Marnix weer in Leiden. Ik kreeg thuisbezoek van drie vrouwen. Een psychiater, een arts en een psychiatrisch verpleegkundige. Zij vonden mijn situatie zorgelijk, maar konden er verder geen chocola van maken. Was mijn indruk. Drie vrouwen in mijn woonkamer gedurende een uur na een slapeloze nacht was iets te veel voor mij. Dan ga je aan andere dingen denken. De Intensive Home Treatment is toen woensdag 9/10 gestart. Donderdag 10/10 herhaald en maandag 14/10 nog eens herhaald. Vrijdag 18/10 was de evaluatie. De Intensive Home Treatment is toen per direct beëindigd. Men had toch de indruk dat ik teveel op aandacht uit was. En dat er te weinig crisis was. Zij moeten 6000 crises per jaar doen, dus voor flauwekullen is geen tijd. Ik had hun psychiater een connectieverzoek op LinkedIn gestuurd. Dat al me ook niet geholpen hebben. Ik heb vrijdag 18/10 gelijk mijn huisartsenpraktijk ingelicht dat de begeleiding door Mondriaan Maastricht per direct werd beëindigd. Zij waren daar niet blij mee. Nu moeten zij mij weer begeleiden.

Verder was er sprake van preventief contact met de Forensisch Psychiatrische Polikliniek de Horst in Maastricht. Ik heb knallende ruzie gehad met mijn oud-huisarts. Ik verwijt hem alle ellende, omdat hij de zaak jarenlang op zijn beloop heeft gelaten. Terwijl het niet goed met mij ging. Een huisarts-in-opleiding bij hem over zijn bureau in zijn spreekkamer getrokken, terwijl ik daar geen patiënt meer ben en ook geen afspraak had. Twee politieauto's achter mij aan gekregen.
Die moesten mij echter laten gaan. Omdat een huisarts tegen zoiets moet kunnen. Vind ik zelf ook trouwens. Ik heb de man niet geslagen, maar was wel heel kwaad. En nog steeds.

Preventief contact met Forensisch Psychiatrische Polikliniek de Horst is nu weer van de baan. Zij hebben een wachttijd van drie maanden. Dus daar kan ik sowieso niets mee.

Ik krijg sinds oktober 2015 geen begeleiding meer. Terwijl ik die wel nodig heb om op de rails te blijven.

Ik verwijt mijn huisarts dat. En de overspanning in de zorg. Er zijn mensen, die het veel erger hebben dan ik.
Ik weet mezelf meestal nog redelijk uit te drukken - ook als ik niet geslapen heb -, ben HBO-opgeleid. En heb wat geld.

Desalniettemin en dat is ook binnen de familie Viëtor bekend gaat het niet echt goed met mij sinds het overlijden van mijn ouders in 2000 en 2007. Ik heb geen partner en geen kinderen en geen werk - geen collega's - en sta er dus helemaal alleen voor elke dag opnieuw. Daarnaast ben ik nu wat ouder - 62 jaar -, waardoor ik niet meer de
vitaliteit heb van vroeger. Ik heb gewoon tijd nodig om op verhaal te komen, als ik een spitaanval heb. En er is dan niemand, die voor mij kookt. Dat is het probleem.

Leo Gijsbert Viëtor (20-10-2019)
leo.jpg

Zelf een reactie plaatsen

Je naam:
Je reactie:





< Terug naar de voorpagina <
Valid HTML 5
Valid CSS 3
[Klik voor adresgegevens Viëtoren]