< Terug naar de voorpagina <

Crisis vervolgd

-Dit bericht is alleen zichtbaar voor Viëtoren-
Hallo Viëtoren,

Ik vind het langzamerhand toch een belachelijke toestand hier aan het Linnaeusdomein 18.
Vorige week vrijdagochtend ben ik naar mijn afspraak bij Mondriaan Maastricht gegaan voor de evaluatie van
mijn Intensive Home Treatment. Een afspraak met de heer Johan Stotijn en Jelle Stevens om 10:30 uur aan de Vijverdalsewg 1 te Maastricht.

Met de auto erheen. Via de portier naar de afdeling SPOEDZORG. Mondriaan Maastricht heeft toch iets lugubers. Iedere psychiatrische inrichting heeft dat voor mij. Ik ben zelf gelukkig nooit opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting. Veel afsluitbare deuren enzo. Bijna geen patiënt te zien.

Ik begon op de parkeerplaats al een uitgebreid gesprek met een jonge vrouw of mijn auto goed stond in een
blauwe zone van de parkeerplaats. Dat is iets wat ik altijd doe, als ik druk ben in mijn hoofd. Iedereen, die ik tegen het lijf loop aanspreken met een vraag. Terwijl ik 62 ben en parkeren op het parkeerterrein van een psychiatrisch ziekenhuis toch niet echt een probleem zou moeten vormen. Die parkeerterreinen bieden meestal gratis parkeren voor bezoekers.

Vrouw bleek een co-assistente psychiatrie te zijn, die nog niet kon autorijden. Ze wist het dus niet. Ik begin dan gelijk over mijn eigen studie geneeskunde en mijn co-schappen, die mislukten. Ik kwam tenslotte 43 jaar geleden in september 1976 aan de Vijverdalseweg 1 wonen als medisch student. Nu 43 jaar later zelf op de afdeling SPOEDZORG. Full circle?

Daarna belde ik aan bij het loket van de afdeling SPOEDZORG en werd te woord gestaan door mevrouw Tatipatta. Een Molukse. Ik kende haar neef. Haar dochter ook. En had haar al een paar keer aan de telefonische spoedlijn gehad.
Heel gesprek weer. Ik vroeg of ze nog meer kinderen had en of Tessa - de doktersassistente van Rop Simon - de middelste, de oudste of de jongste van haar drie kinderen was. Tessa bleek de middelste te zijn. En dan denk ik wijsneuzig, dat dacht ik al. Tweede kinderen in rangorde in een gezin zijn vaak in dat soort beroepen aktief. Zijn vaak helpende mensen.

Mevrouw Tatipatta bood mij een stoel en vroeg me even te wachten op Johan Stotijn. Die kwam en leidde mij naar
een spreekkamer. Daar was ook Jelle Stevens, die al eens bij mij thuis was geweest voor de Intensive Home Treatment.

Beide heren hielden het kort en zeiden dat mijn crisis over was en daarmee ook de toegang tot de behandeling bij Mondriaan Maastricht.

Een ander antwoord zou niet eerlijk zijn, was wat Johan Stotijn letterlijk tegen mij zei.

Daarna kon ik gaan. Het gesprek was niet heel erg vriendelijk. Maar wel duidelijk. Er was gelegenheid tot vragen stellen van mijn kant. Geen nazorg. Ik moest eventuele problemen, die ik nog zou kunnen ervaren met mijn huisarts opnemen.

De kortdurende interventie door Mondriaan Maastricht had precies 10 dagen geduurd. 8 Oktober assiessment. 18 Oktober eindgesprek.

Ze hebben waarschijnlijk in hun boeken genoteerd. Succesvolle interventie bij 62-jarige man, die dreigde te decompenseren na spitaanval op 29 september. Ik ga even in de metapositie....

Doktoren en behandelaars weer blij. Maastrichtse gezondheidszorg kan verder opstomen op de wereldranglijsten als topzorgstad. Zo deed Rop Simon het ook. Mijn aangezichtsverlamming niet behandelen en toen die genezen werd
door een acupuncturist het succes claimen als het zijne. Zie je weg, ik zei toch dat het vanzelf zou overgaan. Die
acupunctuur heeft niets gedaan. Het is gewoon de tijdfactor geweest. Vreselijke man, die Rop Simon.

Ik heb zijn praktijk gemaild. Er staan twee uit brons (?) gegoten nijlpaarden op de stoep voor Huisartsenpraktijk Heugem. Omdat de oprichter Charles Pfaff tropenarts was geweest en iets met Afrika had.
Ik zei daar kan ik mooi mijn schoenen opzetten om mijn veters nog eens te strikken. Ik kan met mijn spit niet goed
bij mijn schoenen.

Vanuit Arabisch oogpunt is dat de ultieme belediging. Je schoen in iemands gezicht slaan. Zoiets.

Vanuit Nederlands oogpunt komt het niet vriendelijk over. Zo van dat is het enige wat ik aan jullie heb, een opstapje om mijn veters te strikken.

Het weekend heb ik proberen uit te rusten. Maandag - gister - begon de nieuwe werkweek weer. Ik heb nog steeds
geen dagbesteding. En mede daardoor waarschijnlijk een verstoord dag- nachtritme. Ik ga overdag vaak bij de konikpaarden 'schuilen' en maak hun manen en staarten klittenvrij. Maar eigenlijk mag dat niet van Stichting het Limburgs Landschap. Ik heb nu sinds 8 oktober een occasion gekocht. Dat voelt wel prettig. Want die rijdt beter dan mijn vorige, waar de accu het van had begeven.

Maandag heb ik mijn huisarts gemeld dat ik moeilijk tot rust kom na de turbulente weken. En daarom op vakantie wil
en of ik dan de afspraak bij mijn internist voor onderzoek van mijn lymeklieren weer kan afzeggen. Zo blijf ik dus bezig.

De huisartsassistente neemt het allemaal voor kennisgeving aan en geeft antwoord op mijn vraag. Wat geen echte vraag was, want het antwoord had ik zelf natuurlijk kunnen bedenken. En wist ik ook al. Als ik op vakantie wil en mijn afspraken met mijn oogarts en mijn internist niet wil nakomen, dan kan dat natuurlijk. Dat hoef ik niet aan de doktersassistente van mij nieuwe huisarts Azedinne Moujahid te vragen.

Op enig moment weet ik niet meer wat ik moet zeggen als ik mijn huisartsenpraktijk bel. Zij zijn degenen met een zorgplicht voor mij. Dat is ook wat Mondriaan Maastricht zegt en de huisartsenpost zegt en de spoedeisende hulp zegt.

"Met de assistente!", klinkt het dan. Zegt u het maar. Moet ik dan mijn hele wat complexe verhaal opnieuw in twee minuten vertellen? En dan om een consult bij dokter Azedinne Moujahid vragen? Ik heb net diverse consulten bij hem gehad. Ook nog met Marnix erbij.

Het is soms om moedeloos van te worden. Verder eet ik matig en slaap ik matig. En dat zijn juist de factoren, die kunnen bijdragen tot gezonde ogen en gezonde lymfeklieren.

Het is mijn insziens logisch, dat wanneer je als alleenstaande ziek wordt, dan je dan minder goed voorjezelf kan zorgen.

En dat je dan juist die zorg heel erg nodig hebt. Dus is het voor mij helder dat een alleenstaande met lichameijke klachten zorg nodig heeft aan huis. Geen opname in een psychiatrische inrichting. Die zorg aan huis moet dan
via de huisarts geregeld worden. En daarvoor moet ik consult vragen bij de doktersassistente. Vervolgens krijg ik de indicatie van de huisarts niet.

Het hele verhaal - wat meer dan 7 jaar duurde - van mijn vorige huisartsenpraktijk bij Rop Simon opnieuw, maar dan
met Azedinne Moujahid. Over 7 jaar vind ik die dan ook een klootzak. Omdat hij niets voor mij gedaan heeft.

Fijne dinsdag,

Leo

Leo Gijsbert Viëtor (22-10-2019)
leo.jpg
Mijn broer Marnix Viëtor - van Viëtor Advies aan de Gerberaduin 1 in Leiden - is vier dagen in Maastricht geweest en
zal beamen dat mijn leven op het Linnaeusdomein 18 niet geheel zoals wenselijk is verloopt. Dat daar hulp bij nodig is. Dus dat Mondriaan Maastricht zegt dat de crisis voorbij is, wil niet zeggen dat dat ook zo is. Gisteravond heb ik bezoek gehad van een gepensioneerde anesthesist en zijn Russische vrouw. Ik had hen uitgenodigd om de fles wijn, die ik 8 oktober kreeg bij aankoop van mijn nieuwe auto - een FIAT PANDA met kenteken 04-PTZ-1 en 120.000 km op de teller - te vieren. Aardige mensen. Wel weer een dokter in huis, mwhahahaha. Ik ken nu eenmaal veel doktoren en ken hun manier van denken ook vanuit mijn eigen studie geneeskunde. En nu vroeg op de dinsdagochtend komt de vuilnisman weer langs en rijden de eerste auto's met medewerkers van het academisch ziekenhuis maastricht tegenover mijn huis de parkeerplaats op. Meestal vanaf 06:00 uur. In mijn straat is nog vrij parkeren. Maar binnenkort zal ik jaarlijks een bedrag moeten betalen aan de gemeente Maastricht voor het parkeren van mijn eigen auto. Maastricht moet ook autoluwer worden, net als Amsterdam. Autootje pesten heet dat in de Telegraaf. Marnix zal ervan smullen.

Leo Gijsbert Viëtor (22-10-2019)
leo.jpg
Drie afspraken met mijn oogartsen gemist door de instabiele situatie. Wachtlijst. Dus volgende kans pas in december.

Leo Gijsbert Viëtor (22-10-2019)
leo.jpg
Weer in paniek wakker vanmiddag rond een uur of 15:00 uur. Moet in bed beland zijn na de ochtendwandeling, ik had de paardenstaarten schoongemaakt na een hele korte nacht. Ben toen thuis in bad gedoken en daarna in bed. In mijn onderbroek bij de buurvrouw Corinne aangebeld. Kon mijn telefoon niet vinden en heb ook geen beltegoed meer. Corinne heeft op haar telefoon de huisartsenpraktijk gebeld. Die hebben Mondriaan gebeld. Mondriaan zegt inderdaad dat ze de zorg hebben beëindigd en ook niet weer gaan opstarten. Ondertussen bericht van Rob Viëtor en Pascale Bemelen dat ze in La Bonne Femme in Maastricht koffie zitten te drinken en of ik wil aansluiten. Ik kan dat dan niet op volgorde zetten voor mezelf. Wat is prioriteit in? Niet in mijn onderbroek blijven rondlopen! Huisarts belde me terug met de mededeling dat ze bemoeizorg gaan opstarten, maar weten niet op welke termijn dat gaat lukken. Ik moet as vrijdag naar het academisch ziekenhuis maastricht voor een biopsie van mijn lymfeklieren, maar ga dat niet alleen redden. Somatische controles - ook oogarts - vervallen daardoor, terwijl ze wel nodig zijn. Ik ben nog steeds zeer boos op de gezondheidszorg in Nederland. Ondertussen lopen alle werknemers van het academisch ziekenhuis maastricht voor mijn voordeur elke werkdag hun lunchpakket op te eten. Hoe vreemd kan het zijn?

Leo Gijsbert Viëtor (22-10-2019)
leo.jpg
Huisarts belde me dus terwijl ik in de Albert Heijn boodschappen deed. Dat de bemoeizorg iets voor week # 44 wordt. Dan is de biopsie van de lymeklieren dus al voorbij.
In de Albert Heijn al tien mensen gesproken voordat ik bij de uitgang ben. En daarna gaan wandelen en nog eens twee echtparen uitgebreid gesproken. Het tweede stel in het Frans. Ze waren net met de trein uit Denemarken aangekomen en
wandelden nu voor hun avondeten in Chateau St. Gerlach nog even langs de Geul. Ik heb ze gegidst in het donker. Ik voorop, zij en hij met de zaklamp van de smartpheune achter mij aan. Ik ken daar elke meter en kan ook in het donker mijn weg vinden. Het waren twee pas afgestudeerde ingenieurs. Zoals Silvan en Dominick. De een werkte al, de ander nog niet. Zoals Dominick.

Leo Gijsbert Viëtor (22-10-2019)
leo.jpg
Vanmiddag gewandeld in de Eifel bij het dorpje Roetgen. Dat is niet zo ver rijden vanaf Maastricht. Het Duitse woord
Rentnerrunde in de praktijk gebracht. Rondje voor gepensioneerden vrij vertaald.

[http://www.wandermap.net/es/route/1332697-rentnerrunde/]

Het weer was goed na een nat weekend. Ook richting de Eifel is het nu zeer druk op de weg door de week. Vooral tijdens de spitsuren.

Kwam een ouder Duits echtpaar tegen dat nog ouderwets paddestoelen was wezen oogsten. Ze kwamen met een paar kilo terug in plastic zakken. Die gaan gelijk de diepvries in bij hen thuis. O.a. Steinpilz. Dat is een boleet met een bruine hoed. Volgens mij een soort eekhoorntjesbrood.

Dit najaar zijn er weer vrij veel paddestoelen ook in Limburg, doordat er meer regen viel dan in 2018.

Leo Gijsbert Viëtor (23-10-2019)
leo.jpg
Minder crisis

Wel nog heel veel zaken, die zijn blijven door de crisis.

Jammer dat ik Rob Viëtor en Pascale Bemelen niet ontmoet heb in Maastricht. Maastricht is een aantrekkelijke tussenstop

voor uit de Alpen terugkerende vakantiegangers, toch?

Heb voor het eerst in drie weken een normale nachtrust gehad.

Leo Gijsbert Viëtor (24-10-2019)
leo.jpg

Zelf een reactie plaatsen

Je naam:
Je reactie:





< Terug naar de voorpagina <
Valid HTML 5
Valid CSS 3
[Klik voor adresgegevens Viëtoren]